Mozart se joue également des styles, qu’il combine avec une fluidité remarquable : certains airs (Belmonte, Constance) dérivent de l’opera seria, ceux des personnages secondaires regardant clairement vers l’opera buffa (Osmin, Pedrillo), allant même jusqu’à mêler les deux dans certains ensembles (le quatuor final du deuxième acte), Constance et Belmonte duellisant dans la tradition la plus noble quand Blonde et Pedrillo, avec leur chant syllabique, annonceraient presque Rossini ! — موتسارت همچنین با سبکها بازی میکند و آنها را با سیالیتی چشمگیر درهم میآمیزد: برخی آریاها (بلمونته، کنستانس) از اپرا سریا برمیآیند، آریاهای شخصیتهای فرعی بهروشنی رو به اپرا بوفا دارند (اوسمین، پدریلو)، و حتی در برخی گروهنوازیها (کوارتتِ پایانیِ پردهٔ دوم) این دو را به هم میآمیزد؛ کنستانس و بلمونته در نجیبترین سنت با هم دوئل میکنند، در حالی که بلوند و پدریلو با آوازِ هجاییشان کم مانده روسینی را اعلام کنند!